بیست و یک

یه شوهر دارم ...

شبای آخر تابستون بود که شام جوجه آماده میکنیم ( جای شما خالی) و میگه ببریم رو پشت بوم درست کنیم.میریم رو پشت بوم.جوجه رو تو منقل درست میکنه ، پشت بوم رو آب پاشی میکنه ، جای آتیشی منقلی درست میکنیم و شب رو با زندگی نامه ی مولانا و کلی بحثای فلسفی به سر میکنیم.و تازه میفهمیم چه جای دنجی داریم رو پشت بوم و بجاش هرشب میریم پارک! و تصمیم میگیریم سال دیگه تابستون بیشتر بریم شاممون رو بالا بخوریم

پ.ن: آدم بعضی وقتا اصلا متوجه نمشه چقدر نعمت داره برای استفاده و با ناآگاهی هم روزگار خودش رو سخت میکنه.هم به درستی شکر خداوند رو بجا نمیآره...